De religie van de machine

Door mijn broer voor mij geschreven, ongeveer december 1977. In die tijd kon het verhaal nog zo eindigen. Daarom geeft het hoop voor wie vrij wil zijn. Het is vele malen zinvoller te genieten van kunst, toewijding, liefdevolle toewijding dan je hart te vullen met lelijkheid die je wordt opgedrongen in de vorm van geweld, dwang en leegheid. Ik geef daarom geen credits aan de instanties die ons bedrijf graag ‘volgens de regels of wetten’ kapotmaken. Ons hart is vrij, dat krijgen ze niet.

Zo was er eens een tijd dat alle dingen hun plaats niet meer hadden en de mensen nergens meer woonden. Ze trokken van de ene plek naar de andere en leefden heel gelukkig met de mensen die ze tegenkwamen op hun weg. En ze dansten en zongen.

Er was zoveel te halen op de wereld en er waren goede zaken te doen, zoals het alle tijden geweest was.
Maar nu was het anders. Nu hadden de mensen uitgevonden dat als ze helemaal nergens meer speciaal om gaven, ze nog makkelijker zaken konden doen. Hoe minder ze met hun gevoelens rekening hielden hoe makkelijker het was om te handelen. Het kwam er maar opaan hoe je er tegenaan keek. Liefde kon je ook zien als een behoefte die bevredigd moet worden en als je dat tegenhield om bepaalde zaken te doen, dan moest je de liefde maar afschaffen. Zo begon het. En de mensen begonnen vol energie met de nieuwe kennis aan de slag te gaan. En naarmate de tijd verstreek veranderde alles. Ze leerden hoe ze de natuur konden aanwenden voor eigen bate en ze leerden machines maken die met een druk op de knop uit zand en olie radio’s maakten. En de machines werden beter en beter naarmate de mensen ermee leerden omgaan. Ze konden meer en meer. Op een goede dag vonden ze een machine uit die zelf machines kon bedenken. En toen ging het nog veel sneller. Die ene machine kon in een half uur het werk doen waar tien mensen hun hele leven aan zouden besteden. Zo konden ze dingen doen die niemand ooit had gekund. Tenslotte vlogen de mensen naar de maan, dankzij die machines.

Maar omdat niets gaat zonder dat er energie aan besteed wordt, had die enorme toename van machines enorme gevolgen voor de hele aarde. alle bomen werden zowat omgezaagd, overal werden enorme gaten in de aarde gegraven. En alle vloeistoffen en grond werden in de machines gestopt voor de productie. Maar het ging nog veel verder. Omdat de mensen zo met machines bezig waren werden de natuur, de planten en de dieren en alle andere levende organismen min of meer vergeten. En omdat levenden doodgaan als ze worden vergeten, ging de hele aarde langzaamaan dood, zonder dat de mensen daar echt erg in hadden. Ze stierven zelf eigenlijk ook steeds meer. Telkens als ze weer een nieuwe machine hadden bedacht ging er weer iets bij hen dood. Want de machines aten eigenlijk de mensen op zonder dat ze het zelf wisten.

De mensen merkten wel veranderingen bij zichzelf, maar zeiden: “Ach, die kleinigheden, die moeten we maar voor de vooruitgang over hebben. We hebben het toch beter alles bij elkaar genomen?” Dus letten ze er niet verder op. En langzaam gingen de mensen dood. Ze veranderden zelf steeds meer in machines. En de hele omgeving waarin ze leefden veranderde mee. Alles wat ze maar konden bedenken hadden ze bedacht en gemaakt. En op andere delen van de aarde, waar ook mensen woonden, maar andere: ze zagen er anders uit, ze hadden andere gewoonten en andere levensomstandigheden; daar was bijna niets, daar werd alles juist weggehaald wat de machines nodig hadden. En zo stierven daar duizenden mensen van pure ellende, opgevoerd aan de machines. En zo aten de machines alle mensen op. Diegenen die ze niet kenden werden aan hun lot overgelaten, om te verhongeren. En diegenen die ze dienden, de witte mens, die werden opgeslokt met ziel en al. Dit ging zo jarenlang door. Tot alles zover was gegaan dat zelfs de machines begonnen te vertellen dat het einde van alle leven in zich was gekomen. Het weer was zelfs anders geworden, de zeeën waren aan het sterven en het land was veranderd in een zanderige droge vlakte ofwel in een rottend dood moeras waar alleen nog met een hele hoop kunstgrepen wat op wilde groeien. En de lucht, die was zo vies geworden, daar kon zelfs een fijne machine niet meer in werken. Dus toen begon het er wel een beetje somber uit te zien. En toen gebeurde het…

Toen gebeurden er rare dingen. Plotseling kregen de mensen in de witte wereld ondanks hun verstand en macht de regelrechte bibbers. Misschien was wit wel eigenlijk zwart en hadden ze jarenlang op een dwaalspoor gezeten. Ze kregen een knagend onrustig gevoel van binnen, waar ze niets van begrepen. Misschien was het allemaal wel te ver gegaan. En ze begonnen allemaal op elkaar te schelden en elkaar de schuld te geven van alle ellende en de hele wereld raakte in de war. En binnen de kortste keren begonnen de mensen heel bang te worden en daarom werden ze heel boos en ze begonnen om niks te vechten en gewoon maar een zondebok te zoeken, die ze de schuld van dat knagende gevoel in hun buik konden geven. Maar dat gevoel werd er niet minder door, want diep in hun binnenste wisten ze dat ze zelf de schuld waren met zijn allen. Ze hadden zelf immers ook meegedaan aan de machine aanbidding en vertroeteling. Dus liepen ze ongelukkig rond en boos en bang te wezen met hun knagende gevoel. En ze gingen drinken en andere manieren zoeken om hun nare buik stil te krijgen. Maar niets hielp. Maar daardoor gebeurde er toch wat leuks. Door dat onrustige begonnen de mensen de machines te verwaarlozen en andere dingen te doen. Ze ontmoeten andere vrienden in de kroegen en ontdekten dat je nog een heleboel andere dingen kon doen dan de machine vereren. Dat je alle regels en hulpmiddelen die ze hadden geleerd als onmisbaar om te leven best aan de kant kon zetten en zonder ze veel vrolijker kon zijn.

Die mensen werden nieuwsgierig naar alle onbekende dingen en ervaringen die er waren om mee te spelen. En ze ontdekten dat ze bezig waren te ontdekken hoe vast ze hadden gezeten aan de religie van de machine. Zo werden ze steeds vrolijker en sterker. Ze leerden op hun eigen kracht te vertrouwen en lieten zich steeds minder imponeren door gezag en regels. Ze gingen spelen en zelf bepalen waar ze om gaven en wat ze wilden doen. En ze trokken zich nergens meer wat van aan en noemden zich de zigeuners of indianen van het westen. Veel van wat ze ondernamen werd in het begin een puinhoop omdat ze alles zelf moesten uitzoeken en leren. En de andere mensen begonnen hen de schuld te geven van dat het met de economie zo slecht ging of dat hun sokken stonken of dat ze geen manieren hadden of wat dan ook maar, alles mocht. En ze maakten van die vrijbuiters de zondebok voor de enorme ellende die ze allemaal voelden in zichzelf en waar ze heel bang van waren. Maar die vrijbuiters lachten hun vierkant uit en ze gingen gewoon door en zeiden: “Doe maar met ons mee, dan weet je wat je mist. Wees niet bang, het is juist veel leuker om op avontuur te gaan dan de hele dag hetzelfde te doen in die fabrieken waar je 3 keer per dag tien minuten mag pauzeren om te eten en te plassen en waar je elkaar niet eens kan verstaan. Of de hele dag op kantoor stomme brieven zitten typen, terwijl het buiten mooi weer is en de zon is nog steeds gratis net als de wind en het gras en de lucht. Laat al die fabrieken en machines maar barsten. Wij gaan uit kamperen en zijn al met heel weinig tevreden en zie maar wat jullie doen, we wensen jullie in ieder geval het beste toe van wat we ons kunnen indenken.”

En ze vertrokken van alle plaatsen in de wereld, op reis.

Wel credits aan Marijn Poels, voor de plaatjes uit zijn film Headwind 21′ die hij gratis beschikbaar heeft gesteld op zijn website. Degenen die durven zich in te zetten op deze manier, zijn onze helden. Steun ze.

Boeren met natuur

en de absurditeit van het beleid


Water Leeft!

Wie de fenomenen die ik ontdekt heb, wil natrekken, zal moeten gaan meten in de natuur. Zelfs dan nog zal hij de essentie echter missen, omdat de subtiele natuurinvloeden alleen waar te nemen zijn met het gevoel. Ze zijn niet te berekenen omdat ze voortdurend transformeren. Ik ben mij ervan bewust dat dit moeilijk te accepteren is voor intellectueel ingestelde mensen, maar als de waterbouwkundigen blijven volhouden dat water een levenloze, door wetenschappelijke formules gedefinieerde substantie is, laat hen dan ook als zij ziek zijn een wiskundige brengen in plaats van een dokter. Dan zullen hun medemensen zo snel mogelijk verlost zijn van deze dorre zielen!”
Victor Schauberger

Eigenlijk ziet het er al zo uit, als Viktor Schauberger hierboven heeft gekenschetst. Wanneer we naar het ziekenhuis gaan, komen we zelf niet veel te weten over ons lichaam en hoe het werkt. We horen via de huisarts wat de specialist van de foto, scan of ander onderzoek heeft bevonden. Je lichaam, je aandoening en je genezing zijn niet meer van jou. Met deze blik wordt nu ook de landbouw en veehouderij bekeken.

Het houden van koeien voor de melk (of het vlees) zou niet meer van deze tijd zijn. Marijn Poels ziet dit anders. Ik nodig je uit zijn film Return to Eden te bekijken. Hij gaat in op het nut voor de aarde van het houden van vee. Ook ik wil het liefst dat alles in samenwerking met de natuur gebeurt. Maar er is meer nodig dan alleen de aanleg van een randje bloemen hier en daar. Er worden miljoenen uitgegeven om het land van ‘teveel CO2’ te bevrijden en om boeren te onteigenen, want boeren en natuur zouden niet samen gaan. Kijk naar de film ‘Boeren met natuur’ van Huib Schoonhoven die de absurditeit van het beleid belicht. Net als in de visie op economie, wordt telkens uitgegaan van berekeningen met vaststaande modellen.

Het is zo ingewikkeld geworden om invloed uit te oefenen op het beleid over onze eigen omgeving dat de mensen hun schouders er vaak over ophalen. We kunnen veel beter betrokken bij elkaar raken door samen te werken. Dat kunnen we nu niet op een natuurlijke manier. Iedereen rent nu de hele dag rondjes om zijn eigen zaakjes op orde te houden binnen de gevestigde systemen.

Lees ook wat Bert van Ruitenbeek hierover vertelt. Mogen we kritisch zijn, of moeten we gehoorzaam “buigen” voor een opgelegde gedachte? Het mooist is natuurlijk dat we flexibel zijn. Gezond nadenken is: alles van meerdere kanten bekijken. Geduld is belangrijk. Geduld en een frisse blik. Vragen stellen wordt tegenwoordig gezien als: ‘anders denken’. Dat zou niet de bedoeling zijn, het verstoort ‘de orde en de eenheid’.
Voor mij betekent anders denken juist, dat je wilt toetsen of je het goed begrepen hebt. Het is een teken van welwillendheid. Het betekent, dat we niet ja-knikken voor een beloofde beloning. We begrijpen dat we medeplichtig zijn aan wat er gebeurt en dat we onze stem moeten laten horen.

Hier de podcast van Theo Mulder bij Omrop Fryslân, waarin hij ingaat op de stelling: “It lân fan moarn freget de moed fan hjoed”.

Uit de Tao

Duurzaamheid

De hemel houdt lang stand, en ook de aarde blijft bestaan. Wat is het geheim van hun duurzaamheid? Houden zij zolang stand, omdat ze geen eigenbelang kennen?

Een wijs mens wil daarom achteraan staan. Hij vindt zichzelf vooraan terug. Een wijs mens kent geen eigenbelang. Hij weet zichzelf verbonden met alles.

Door niet uit eigenbelang te handelen bereik je vervulling.

Tao Te Tjing, tekst 7

Vertraag het leven

Om te vertragen kun je gaan schrijven, liefst met pen en inkt. Schrijven is een speciale manier om na te denken die je in contact brengt met je innerlijke stem.

Rijd met paard en wagen.

Neem tijd om het denken los te laten en de tijd te vergeten.

Voer de gesprekken die je met anderen hebt, in de natuur en merk wat er verandert.

De toekomst, dat zijn de jonge mensen, zeggen we altijd. En wij, als je er goed over nadenkt, zijn hun voorouders. Zoals wij het land achterlaten moeten zij ermee verder. Wij zijn een bron uit het verleden, en met onze sporen moeten zij achterhalen wie zij zijn. Ik zie de bomen als voorbeeld: zij zorgen onder, in en boven de grond voor een thuis waarin allerlei schimmels, insekten, vogels en andere dieren terug kunnen komen om te schuilen en voedsel kunnen delen. Je moet de aarde zien als je thuis en de volgende generatie mag zich op aarde thuisvoelen. Ze moeten de ruimte vinden om alles los te kunnen laten en hun eigen spoor te vinden. Er moet ook iets zijn dat ze kunnen loslaten en waar ze zich tegen af kunnen zetten.

Dit zijn tekeningen die we eens met onze medewerkers hebben gemaakt, met de toekomst in gedachten. Het gekleurde hart is voor de bestuurders van de Cornelia Stichting, om hen de warmte te sturen die zij zo hard nodig hebben. De kaart met de koeien is onze ansichtkaart die we wel als visitekaartje gebruiken: “Wij verwerken het licht, en houden het water schoner.” Het kaartje over de liefde gaat over de enorme kracht, die ons ondersteunt en helpt om ons te manifesteren op aarde. Er moet veel gebeuren om die kracht onderuit te halen. De angst waarin veel mensen op dit moment bijna ten onder gaan, is ondermijnend. Angst is geen basis om een toekomst mee op te bouwen. Het is onze taak ervoor te zorgen dat de jongeren niet in angst leven, maar in het volste vertrouwen dat zij volop worden ondersteund. De trotse stier is één van de dieren op onze boerderij die voor prachtig nageslacht hebben gezorgd. Het is nodig dat wij de zware last van onze schouders halen en in beweging komen, zodat het weer gaat stromen in onze lichamen en in de samenleving. We moeten staan voor wie we zijn!

Dan haal ik een beroemd predikant aan: “Niet alleen angst werkt aanstekelijk, maar ook de rust en de vreugde waarmee we aanvaarden wat ons op een bepaald moment overkomt”. Hij zegt ook dat niets voor ons onmogelijk is, omdat niets voor God onmogelijk is. Maar in een boekje met citaten van hem, Bonhoeffer, staat ook: “Ik mag mijn lot, dat ik een vreemdeling en bijwoner op deze aarde moet zijn, niet uit de weg gaan door mijn aardse leven te verdoen met dromen over de hemel”. Duidelijk een keuze maken ook als de wet anders voorschrijft, omdát het je diepste overtuiging is dat je dit moet doen, zoals: bovengronds mest uitrijden of niet meedoen aan de hetze dat delen van de bevolking niet naar evenementen mogen omdat ze wel of geen prik hebben gehaald, is onze plicht. “Domheid is een gevaarlijker vijand van het goede, dan slechtheid”. Dat is wel een om over na te denken. Want erachter komen in hoeverre je dom hebt gedaan, heeft alles te maken met luisteren.

Domesticatie

Dit wordt een heel kort ‘blog’. Ik leg een vergelijking neer tussen wat een veehouder doet met zijn dieren en wat een bestuurder doet met zijn inwoners.

Wanneer niet iedereen dezelfde kant uitgaat, laat je enkelen iets meer ruimte en dan komen ze vanzelf achter de kudde aan. Als je het hek wilt sluiten van het stuk land waar ze uitkomen op weg naar de stal, moet je wel even achter die ene aan, met de stok in de lucht gaan ze sneller. Je hoeft niet te dreigen of te slaan. En wanneer je pinken die apart staan en nog niet bij de kudde horen, wilt lokken, neem je een emmer brokjes mee. Je rammelt ermee. Dan komen ze jouw kant op. Je kunt hen nog niet opjagen door achter ze te lopen, maar wel lokken met iets lekkers.

Veel ingewikkelder wordt het niet. Daarom staan bij alle winkels bij de kassa zoveel verschillende producten. Mensen nemen dan nog de beslissing het alsnog te kopen ook al liepen ze er in de winkel aan voorbij. De aanhouder wint. En daarom zijn er zoveel specialisten die iets anders verkopen. Je krijgt het ‘erbij’ als je hun product koopt.

Mensen weten helemaal niet waarom ze kopen, wat ze kopen. Thuis hebben ze dan soms een vervelend gevoel. Maar als je even iets lekkers neemt of in een serie op tv duikt, ben je dat weer even vergeten. Later loop je nog rond met dat wat vervelende gevoel in je buik en weet je niet waarom. Of je schiet uit in een woedebui tegen iemand, die argeloos net de verkeerde opmerking maakt.

Bewust zijn is iets dat je kunt trainen. Je losmaken van domesticatie maakt je rustiger vanbinnen en doet je minder gemakkelijk zwichten voor allerlei verslavingen.

Als deze niet-gedomestificeerde koeien alsnog niet de goede kant uit willen, kun je tegen ze roepen, dreigen of een tik geven. Of buiten de groep plaatsen. En in het ergste geval: onmogelijkheid om te domestificeren, gaat de koe naar de slager. Voel je hem?

Een schuldvrije wereld

Onze oorsprong en bedoeling
Ik sprak op het kunstfestival twee vrouwen: een vrouw met haar moeder van 93. De dochter wilde iets aankaarten met haar mede-Nederlanders. Haar moeder was een kind van een Friese vrouw en een man met een donkere huid en kroeshaar, een man van Surinaamse afkomst. Het dochtertje uit 1928 leek op haar vader. Ze moest worden afgestaan en geadopteerd. Ze had haar hele leven nooit begrepen, waarom dit nodig was geweest. Waarom moest zij dit gezin verlaten? Op school leerde ze mooie, trotse liederen vanuit een Nationalistisch gevoel over haar geboortegrond en nationaliteit. Maar als je dan regelmatig als bruin meisje en jonge vrouw de opmerking krijgt dat je naar je land terug moet gaan, gaat dat werken in je ziel. Het door jou geëerde en bezongen vaderland zou niet van jou zijn. Wat is nu eigenlijk de bedoeling van het leven, als niet alle geboren inwoners zich Nederlander mógen noemen, en wie gaat daar eigenlijk over, dat gevoel van jou een Nederlander te zijn? Ga je daar niet zelf over? Zijn wij niet allemaal het gevolg van het hele gebeuren in de geschiedenis van ons land en hebben we niet juist vanwege wat daar allemaal is gebeurd, nu Nederlanders van verschillende aard en kleur? Diversiteit.

“Wie wat bewaart, die heeft wat” van Monique Duurvoort

Tijdens hetzelfde kunstfestival, de Derde Triënnale van Beetsterzwaag, zag ik ook een film van Jasper Coppes, genaamd Aasivissuit, waarin hierover prachtige mythische uitspraken langskwamen, volgens de aftiteling afkomstig uit het boek ‘Greenland History near the Polar Sea’. Ik hoop het boek te vinden om ze nog eens na te lezen. In dat verhaal komt de raaf als eerste aardbewoner en schepper van de aarde en haar bewoners voor. Een prachtige uitspraak was:

In our emotions and bodies our history flows into the present.

Aasivissuit van Jasper Coppes

Ik moest hier de afgelopen dagen vaak aan denken. In mij komen nieuwe woorden naar boven: Versteende liefde. Zoutpilaren. Moeizame relaties tussen verwanten. Als je voelt, dat je emotioneel vastloopt vanwege onbegrip, versteent een stuk in je maag, hart, rug of ergens anders, en loopt het ook lichamelijk vast. Ik denk dat dit ook voor het samengaan geldt van mensen dieren en alles in de natuur, waar we onderdeel van uitmaken. Als er geen begrip is, en het stroomt niet, loopt uiteindelijk alles vast.

Vanuit balans tussen leven en dood die de natuur zelf aanbrengt – hoe wreed ook – zijn we er als mensen tussenuit gestapt. Wij zullen de schepping wel verbeteren en hebben de belangrijkste bestaanswetten geschonden. Voor voortplanting is geen liefde meer nodig, seks is losgekoppeld van voortplanting, en geld is de vervanger geworden van gedeelde kracht en broederschap / zusterschap. Kennis over onszelf, kruiden en onze eigen natuur, gezond fysiek en mentaal contact wordt van ons afgehouden. We worden als afhankelijke wezens onderworpen aan door mensen gemaakte wetten, ons onderlinge respect zijn we vergeten. Alles draait nu om macht. We worden tegen elkaar uitgespeeld via emoties. Ons voedsel en de oorsprong ervan kennen we niet meer werkelijk, we graven niet meer zelf in de aarde en hoeven geen kracht te gebruiken om de aarde het voedsel te laten voortbrengen. Onze ontwikkeling heeft geen directe raakvlakken meer met het voedsel dat we eten.

Dit zal uiteindelijk in ons tot uiting komen door ziekte en gebrek. Of tot een uitbarsting komen in oorlogsgeweld. Daarom wens ik iedereen een eigen droom toe over de wereld en wens ik dat dit een liefdevolle droom mag zijn waarin de mens naar haar bestaanswetten luistert en zich geen grotere rol aanmeet, dan nodig en dan goed voor hem is. Zoals ‘Niemand’s Wensland’ bij Pieter Hoeksma ontstond, gebruik makend van uitspraken die hij verzamelde.

Hierbij geef ik je een voorschot op zijn plan:

Project alternatieve toekomstvisie Friesland. Het is een losbladig geheel van A4’s vol ideeën voor de toekomst en reacties op de wereld van nu. Kinderen staan er centraal in een schuldvrije wereld. Kinderen zijn natuurlijk het symbool van de toekomst en kunnen ons veel leren. Je kunt de map met ideeën bij ons komen bekijken. Ik vraag er aandacht voor omdat het de bedoeling is dat we zelf gaan toevoegen aan het plan. Zodat het een gedeeld plan wordt. Misschien wil iemand de teksten aan elkaar schrijven of heeft hij/zij een prachtig idee, dat hier niet in mag ontbreken. Of is er discussie nodig. Hier is iemand die graag wil samenwerken aan verandering.

Vraag ons ernaar.


Een bijpassende toespraak van Sven Hulleman over het wegjagen van boeren vind je hier.

Langstme

Wij zijn met onze boerderij één van de kunstlocaties voor de
Derde Triënnale Beetsterzwaag
10-12 & 17-19 september 12.00 – 18.00 uur

Met Langstme willen we je deelgenoot maken van de urgentie van deze kunstenaars – om samen te kunnen ervaren wat kunst vermag.

tekst op folder van de organisatie Triënnale Beetsterzwaag

En naast de twee kunstenaars Caz Egelie en Jesse Strikwerda van de Triënnale die hier hun film op een bijzondere manier in de schuur exposeren, staat de VHDG (Voorheen De Gemeente) servicewagen op ons terrein met Margriet Craens, die de toekomst kan voorspellen met…. En die meer weet van de gaten in de kaas.

Langstme…

Verlangen dat is vooral naar iets wat er niet is. Soms kan dat heel lang duren. Soms wel een heel leven. Verlangen wordt dan zelfs een manier van leven, voor je het weet. Het is goed om dan ook op zoek te gaan naar de lach, naar plezier en tevredenheid. Naar vrienden om iets echt mee te delen wat je met niemand anders deelt. Naar mooie dingen om je heen. De vindtocht naar werkelijke innerlijke rust en te vreden zijn is een speciale. Die is voor iedereen anders. Ik wil er nog aan toevoegen dat, ondanks dat smaken verschillen, kunst toch wel een uitlaatklep of een troost kan bieden bij de zware stukken in het leven, die wij hier op de boerderij zeker meemaken.

En daarnaast: zo’n triënnale wordt door mensen georganiseerd. Dat betekent wat contacten hier op het erf en aan huis, eens wat anders dan de vaste werkcontacten, mensen die zeggen: wat wonen jullie in een mooie omgeving. Wat een mooie ouderwetse boerderij. Lieve dingen. Ook dat geeft wel troost. En beweging! Welkom dus om deze twee weekenden mee te genieten van de gekke dingen hier te zien, kunst genaamd.

Skjin wetter

schoon water

De (boeren-)geur van vroeger is het antwoord voor de toekomst.

De geur fan eartiids is it antwurd foar de takomst.

Deze mest, inmiddels is de put weer schoon, zit vol met wormen. Gezonde mest van koeien die op onbespoten kruidig grasland worden geweid. Deze mest gebruiken we voor bemesting van het land en voor de tuin.

Mijn visie hierop is dat de werkers in de gangbare landbouw stelselmatig zijn opgevoed  in het naoorlogse maximale marktdenken via onderwijs en onderzoek.

Er is nooit nagedacht over bv. Intrinsieke kwaliteit, Holistische waarden, Levenskwaliteit, of noem nog maar meer termen.
Kwaliteit en kwantiteit zijn alleen met elkaar verbonden in een heilig denken dat wij als klein land de wereld moeten voeden. 

Andere denkwijzen kunnen zij zich niet voorstellen. Dit kan ook alleen maar door persoonlijke ontwikkeling door andere kennis toe te laten. 
Binnen de zuivelindustrie is er nu een krampachtige strijd tussen de oude denkers die nu nog in de meerderheid zijn en de nieuwlichters die af en toe een succesje boeken.

Het tragische is vooral dat de gewone boeren die de koeien moeten melken er het slachtoffer van worden.
De enige uitweg is om er uit te stappen.

Het zit allemaal tussen de oren van de mensen die krampachtig vasthouden aan verouderde denkbeelden.
Tragisch.

Een bekende mede-bioboer uit Friesland op mijn vraag hoe hij dacht over het standpunt, dat ieder op dezelfde manier met zijn of haar gezondheid moet omgaan. Dat anderen daar de baas over worden. Dat voelt als een inbraak. Geef je geen protest, dan betekent dat: ok. Wel protest betekent: dat je gevaarlijk of op zijn minst losgeslagen bent.

Citaat van een bekende, werkzaam in de agri-business:

Men maakt het allemaal steeds complexer, maar met dezelfde dommigheid kom je niet een stap verder.

Dit slaat op de almaar ingewikkelder en halsstarriger regelgeving.

Mens en aarde

Dit filmpje geeft voor mij een parallel weer met wat er over de hele wereld gebeurt. En het is van toepassing op mensen van de aarde: kleine boerengemeenschappen die met hun handen werken of in fysiek contact met de aarde. Daarmee bedoel ik niet: met grote machines hele bossen omkappen, maar boeren die willen leren van de grond en dingen kunnen laten ontstaan door te observeren, te laten gebeuren, en zelf te experimenteren in respect met de potentie van de natuur. Degenen, die het de moeite waard vinden om oude gereedschappen te herstellen en blijven gebruiken. En die niet steeds meer en groter hoeven in hun drang om te groeien (meer grond, meer inkomsten, meer van een ander nemen). En degenen die erkennen dat het menselijk lichaam telkens werkt aan zijn eigen genezing.

Dat het lichaam vol potentie is om te worden genezen, denk aan de vele methoden om punten te stimuleren op het lichaam waarmee organen zich gaan herstellen en om te eten wat in de regio groeit in het seizoen. Wanneer we bewust worden van ons lichaam en alles wat het kan, en wat wij zelf kunnen, kunnen we gaan werken aan een gezonde levensstijl – met elkaar – en een heleboel van het industriëel vervaardigde spul aan de kant zetten dat ons alleen maar verslaafd maakt. En kunnen we terug naar een wereld met minder allergiën en ziekten. Leren van kinderen in plaats van hen onderwijzen alsof zij geen wijsheid hebben.

De mens is gewelddadig in zijn overheersingsdrang en dit gaat zover, dat ze haar eigen soort teniet doet. Mensen die zeggen: we hebben al onze mogelijkheden gekregen om ze uit te voeren. En die daarbij alle grenzen van liefde en respect overschrijden. Is het nodig om angst te zaaien en allerlei wapens uit te proberen? Is het nodig om alles te overheersen of vernietigen wat je niet begrijpt? Mensen die dit soort methodes verdedigen zeggen dat ze orde en discipline belangrijk vinden, en dat de mensen op de wereld zelf niet in staat zijn hun voedsel te verbouwen (degenen die dit zeggen, kunnen dat blijkbaar wel). Eerst hebben ze hen dat daarom afgeleerd en hun mogelijkheden afgepakt. Er is ook een andere manier om naar de aarde en haar bewoners te kijken, vanuit respect en gelijkwaardigheid. We komen steeds meer in een situatie van onbegrip voor elkaar als we het niet aangaan met elkaar.

Als niemand luistert naar niemand, vallen er geen woorden, maar doden.

Tijd is wat we gekregen hebben vanaf ons ontstaan. De tijd is ons cadeau. Er zijn immers jaargetijden die het licht en donker laten worden, zodat we weten wanneer op te staan en weer te gaan slapen? Van de tijd kunnen we leren wie we werkelijk zijn en op welke grond we leven, hoe we daar het beste ons voedsel op kunnen laten groeien. Wie durft de vraag nog te stellen of tijd echt moet worden bijgehouden op klokjes en computers? Is dat tijd, of is dat een telraam voor degenen die niet begrijpen dat van tijd soms meer nodig is of minder om hetzelfde te bereiken.

Ik dacht: laat ik eens “first farmers” opzoeken en wat vond ik: een bank. Ja echt! Het bijhouden van tijd is inderdaad uitgevonden door bankiers, die rente heffen over geld en tijd. En die van jouw bezit, dat je aan hen uitleent, hun bezit maken door te zeggen dat jij klant bij hen bent en daarvoor moet betalen. Dat jij hun tijd gebruikt. Dat is een kunstje. Gewoon alles omdraaien en mensen voor de gek houden. Dat is de slimme handelaar. Maar het is niet intelligent of wijs. Ik dacht bij de eerste boeren meer aan zoiets (zie afbeelding hierboven). Er zijn meer boeren en boerinnen die dit kunnen begrijpen. En ja, ook boeren manipuleren de boel. Daar zijn grenzen aan en daar kun je eerlijk in zijn. Je kunt je er bewust van worden en keuzes in maken. Duidelijk zijn als mensen iets van jou verlangen, wat niet de bedoeling is. En daarom doen wij aan sommige dingen niet mee. Dat kan ons moeilijkheden opleveren als we niet tot wederzijds respect komen met anderen. Horen wij bij de laatste der Mohikanen, die het ‘anders’ willen doen – meer in lijn met onze authenticiteit?

Wat drijft ons?

Verscholen tussen de bomen van wet- en regelgeving
zoeken wij de ruimte om opnieuw te verbinden
vanuit onvoorwaardelijkheid.

Het onderhouden van immateriële schoonheden
in een leefgemeenschap gaat verder dan alleen
woorden in stelling brengen of je afhankelijk te stellen van subsidies,
beoordeeld vanuit beperkte zintuigelijke waarneming.

Het juk dat wij economie noemen
kan alleen lichter gemaakt worden vanuit jezelf.
Vanuit liefde voor natuur en
in samenwerking vanuit oprechte betrokkenheid is veel meer mogelijk.
Dit brengt ons allen meer dan de som van de delen.

Wij nodigen jou uit om met ons mee te kijken
en van gedachten te wisselen over
het dichterbij brengen van deze horizon.

Gjalt en Leonne

Tuinvrienden

Werken op de tuin.
Een grote wens om dit samen te doen met anderen. Er is een tuin. Daar hebben we verschillende kruiden staan. Tussen de andere werkzaamheden door, zoals twee keer per dag koeien melken en kalveren voeren en alles wat daarbij hoort om voor de wintervoer voorraden te zorgen en de goede toegankelijkheid van de weilanden, nemen wij de tijd om uit te rusten. Het kan ontspannend zijn om in de tuin te werken. Maar in deze tuin is het nog pionieren in het ‘onkruid’. En daar kwamen wij steeds niet aan toe.

In één week kwamen verschillende mensen naar ons toe, die het verlangen hebben om iets op onze tuinen te doen. Dat noem ik nog eens wensen die uitkomen. De één ging zich op eigen gelegenheid oriënteren om een plan te maken voor de Tuin van Verbinding verderop op het land. De anderen kwamen met ons samenwerken vlakbij huis om een paar planten, die ze hadden meegenomen, in de tuin te zetten. En niet zomaar. We hebben een hele middag samengewerkt om de Japanse Knoop inclusief de wortels op die plek in de grond, weg te halen. Stukje voor stukje wordt nu die tuin heroverd op de Japanse Knoop. Dat is een exoot die erom bekend staat dat hij moeilijk in te dammen is. Vele kruiwagens met wortels daarvan werden er weggebracht. Nu staat op die plek een flinke bos geurende munt die een dicht wortelnetwerk gaat aanleggen.

Wat is er fijner dan het werk en de lach te delen, en onder je handen te zien dat het vordert. Het belangrijkste is dat er iets gebeurt in vrije wil, dat de motivatie van iedereen groeit, en dat we daar als vanzelf de inspanning voor over hebben. Samen werken met de handen in de grond geeft een heel tevreden gevoel. In gedachten ontstaan beelden van alles wat we nog kunnen gaan doen en bloeien er steeds meer vrolijke bloemen en eetbare planten op.