Het begint bij bewustzijn

of moet de titel zijn: verboden het geldsysteem te veranderen?

De aarde biedt genoeg om aan ieders behoeften te voldoen, maar niet aan ieders hebzucht.

Mohandas Gandhi

Geldschepping: wie is verantwoordelijk voor de gevolgen? En wie wist hoe het zat?

Alternative Finance Festival
In 2018 werd er een ‘grassroots’ (lokaal) festival gehouden in Nederland met als thema: alternatieve financiële systemen. Tijdens dit festival werd duidelijk gemaakt dat maar 5% van het geld dat er is, in de werkelijke economie rouleert. De overige 95% wordt alleen gebruikt voor speculatie, het creëren van geld met geld. Dit geld zoekt de wereld af als een roofdier op zoek naar prooien. Steeds meer delen van ons dagelijks leven zoals drinkwater, energie, schoolgebouwen, zijn op de markt verhandelbare producten geworden en dit dient de mensheid niet, alleen maar een kleine elite. Terwijl de financiële sector traditioneel gezien wordt als smeerolie voor de echte economie, groeit deze nu op kosten van de rest van de wereld. Dit moet en kan veranderen: het financieel systeem moet de gemeenschap dienen.

Een voorbeeld dat bij het festival getoond was, was de United. Als ruilmiddel werkt geld prima, maar 95% ervan wordt gebruikt om te speculeren. Het is dus een financieel product zonder economische tegenwaarde. De United maakt aan dit systeem een einde.

Tijdens het festival werden er [in 2018 dus] meer dan dertig bijeenkomsten in Nederland georganiseerd. Ook het New Financial Forum deed mee met een bijeenkomst in de Ambassade van de Vrije Geest in Amsterdam.

Het theaterstuk ‘Door de bank genomen’ (geïnspireerd op een eerder boek van Ad Broere) was een ongekend succes. Omdat bezoekers vaak lijkbleek wegtrokken zodra ze begrepen hoe het geldsysteem echt werkt, lanceerden De Verleiders het burgerinitiatief Ons Geld. Het scheppen van geld is geen taak van commerciële banken maar van de overheid, aldus het initiatief, dat 120.000 handtekeningen ophaalde en dat leidde tot een historisch debat in de Tweede Kamer. Sterker nog, de regering gaf de WRR (Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid) opdracht het thema ‘geldcreatie weer in publieke handen’ nader te onderzoeken.
[Commentaar: is het onderzocht en wat is uit dat onderzoek gekomen?]

Dat meer bewustzijn over geldcreatie noodzakelijk is, maakte [George] Van Houts duidelijk. De theatergroep werd verzocht ‘Door de bank genomen’ voor zo’n honderd beleidsbepalers te spelen in het DNB-gebouw. Na afloop bleek dat ook de DNB-medewerkers niet wisten hoe het geldsysteem daadwerkelijk werkt.
DNB-president Klaas Knot kon na afloop niet anders dan beamen dat er geen onwaarheden werden verteld. Op de vraag “Waarom weet niemand dit dan?” zou Knot hebben gezegd: “We moeten de mensen niet onnodig angst aanjagen.”

Alles begint bij bewustzijn. Hoe meer mensen weten hoe het geldsysteem werkt, hoe meer mensen zullen opstaan om bruikbare alternatieven aan te dragen.

Het artikel ‘Het begint bij bewustzijn‘ komt uit New Financial Magazine, 2018
van Willem Vreeswijk en
Ivo Valkenburg

Aan bovenstaande tekstfragmenten zijn links gekoppeld voor meer informatie.

Burgerinitiatief Ons Geld

In dit filmpje wordt duidelijk, dat politici en andere belangrijke spelers op de financiële markt, niets weten van de praktijk van geldschepping. Burgerinitiatief Ons Geld heeft destijds een voorstel ingediend, ondertekend door meer dan 105.000 mensen, om de regering een principiële uitspraak te laten doen naar haar verantwoording voor de geldschepping. De bedoeling was dat daar acties uit zouden volgen, dat de regering ook ging handelen naar deze principiële uitspraak. Het bleek dat politici niet durfden toe te geven dat ze het niet snappen. 99% van de bevolking wist / weet niet wat er precies gebeurt met de geldschepping. De bedoeling was hier een debat over te openen.

Minister Dijsselbloem, toenmalig minister van Financiën, heeft een kabinetsreactie gegeven voorafgaand aan de plenaire behandeling van het burgerinitiatief Ons Geld in de Tweede Kamer, in de vorm van een korte brief. Deze staat op pagina 15 van het boekje Geldschepping van Rik Dijkhuizen. De minister stelt dat het deposito eenvoudig de schuld vormt op de vordering van de bank. “Banken zijn in het huidige stelsel namelijk geldscheppende instellingen.”
Dat klopt niet, antwoordt Rik daarop, en hij legt uit dat het deposito, bestaande uit: de handtekening van de kredietnemer, de toezegging om toekomstig inkomen te betalen én het huis als onderpand voor de hypotheek het eigendom van de kredietnemer is. Daarom zou de kredietnemer op het deposito ook rente mogen ontvangen, tegenover de rente die de bank rekent over het krediet dat de koper van het huis krijgt van de bank. Daarmee ontstaat een neutrale situatie. Het is dus onjuist wat de minister schrijft. En daarmee is het onjuist wat er al die tijd is uitgevoerd.

De plenaire behandeling in de Tweede Kamer van dit voorstel was op 16 maart 2016 en kan hier woordelijk worden teruggelezen.

De WRR heeft dit rapport “Rapport 100 Geld en schuld: de publieke rol van banken” gepubliceerd.

Lees ook deze open brief aan mede-leden van de WRR over o.a. het niet opnemen in de literatuurlijst van het boekje van Rik Dijkhuizen over geldschepping. Hier blijkt uit dat bepaalde input of informatie waarvan de gevolgen ten behoeve van de samenleving niet belangrijk wordt geacht.

Gewelddadig systeem

Ik vond geen informatie dat er nog een soortgelijk festival na 2018 is geweest. Misschien kan iemand mij daar meer over vertellen. Mijn gedachte is, dat het niet gestimuleerd wordt om samen de financiële systemen tot aan ons dienstbare systemen te transformeren. Daar zou iedereen baat bij hebben. Mogelijk zijn de organisatoren anders verder gegaan. In het ergste geval zijn ze lamgeslagen door de instituties die niet zoals zij persoonlijk voor hun doelen staan, maar waar de uitvoerenden zich achter een bolwerk zonder geweten verschuilen. Het wordt steeds minder aantrekkelijk om kritiek te uiten (dit geldt voor veel meer instanties): er wordt of niet naar geluisterd, of de regels zijn verbonden aan repressailles bij niet opvolgen van regels. Er is geen landelijk debat. Geleidelijk aan zijn de systemen van de financiële en overheidsinstanties geweldsspiralen geworden waarbinnen ieder zijn of haar functie uitoefent zonder werkelijke persoonlijke binding met het resultaat: iedere functionaris vormt met zijn daad een kleine schakel van een lange rij daden, waar niemand verantwoordelijkheid voor het eindresultaat draagt.

Het blijkt dat men bij de Europese Unie zo redeneert: “Als wij een wijziging aanbrengen, wachten we even af wat de reacties zijn. Komt er niets, dan gaan we stap voor stap verder om de wijzigingen in het beleid voort te zetten.” (Quote: Marcel Messing bij Jorn Luka, 2022).
Zo kan het systeem zonder voldoende tegenwicht de mensen volledig laten verdrinken in steeds meer regels, maatregelen en kosten. Wil je in 2022 een vraag stellen aan de bank, dan krijg je elke keer iemand anders aan de telefoon en de bezoeken aan bedrijven worden omgezet tot een kort telefonisch contact. Contactpersonen wisselen heel snel. Zo kunnen we ons niet aan iemand hechten en hebben we ook geen referentie als het om gebeurtenissen gaat. Alles is nu juridisch: als gebruiker van het systeem zijn we consument geworden in een lange wachtrij met talloze codes en it-systemen. En wie zou dat betalen?

Taalgebruik

Er wordt standaard gebruik gemaakt van taal die niet meer te volgen is*. De Europese wetgeving is leading geworden. Daarmee wordt van een ‘hoger gelegen punt’ over allerlei details geregeerd. Voor de gewone man en vrouw is er geen touw meer aan vast te knopen. En de opbrengsten van het werk staan allang niet meer in verhouding tot de inspanningen en opgelegde verplichtingen. Zo ontstaat een groteske maskerade, een donker schimmenspel op een toneel waar van alles voor ons wordt geregeld zonder dat wij het weten, laat staan begrijpen. Het is niet “wij en zij”, het is “wij en the machine”. Een verpletterende machine die ieder foutje in het systeem meedogenloos afstraft.

*) Een voorbeeld is een brief aan onze melkveehouderij waarin staat dat RVO volgens Europese regelgeving bekend moet maken hoeveel fosfaatrechten wij hadden op 1 januari 2018. Die worden vermeld als volgt: “aantal fosfaatrechten in euro (€ 1 per kilogram). Dit doet men “omdat de Europese website die we gebruiken staatssteun alleen kan uitdrukken in euro, niet in kilogram.” De architectuur van de website is leidend. Voor mij totaal onbegrijpelijk. En wat gebeurt er daarna met dat soort waardevermelding? Wordt dit de uiteindelijke waarde die gehanteerd wordt (op dit moment is de waarde ongeveer € 140 per kilo)? Hoe creëer je chaos vanuit een onwerkbare website? Het is duidelijk dat de Europese regels alles overheersen zonder eerst een landschap te scheppen dat werkbaar en begrijpelijk is voor degenen die ermee moeten werken.

En terwijl we ons vergapen aan allerlei onleesbare en onbegrijpelijke details, wordt stap voor stap de wereld georganiseerd zonder brede maatschappelijke discussie (daar is al jaren niet meer aan gedaan) of werkelijke inbreng van de bewoners van het land. De meeste mensen zijn aan uitputting onderhevig en laten al die ingewikkelde zaken liever over aan anderen. Intussen doet ieder zijn best om overal het geld te vergaren dat op tafel moet komen voor huur, pacht, wat dan ook om te blijven ‘draaien’. Waar dat geld vandaan komt, is schijnbaar minder belangrijk. Het spreekwoordelijke ‘dode paard’ (dat, wat hard aan verandering toe is) blijft liggen en wordt vakkundig uit de weg geruimd zonder inspraak, zoals in een tuin de naaktslakken er met de aardbei vandoor gaan als je niet oplet. Geweld zonder dat iemand “het gedaan heeft” rules the world. We moeten heel goed bij onszelf nagaan waar onze grens ligt want wie niets doet, heeft het nakijken in de breedste zin van het woord. Het begint en eindigt met bewustzijn, in een doorgaande beweging.

Sterven om te groeien

Dit samengestelde (wat langere) artikel gaat over verdwijnen om te verschijnen, bewust worden. We grijpen de apocalyps aan als vruchtbare voedingsbodem voor de Bank van Inspirerend Vermogen.

Myn sels,
it driget te ûntflechtsjen
Troch ’t wrâldljocht machtich lokke
Kom do no myn eanjen
krêftich foar dyn rjochten op
Ferfang yn my de macht fan ’t tinken,
dat yn de moaiskyn fan de sinnen
himsels ferlieze wol.

Lammert

Verdwijnpunt

De niet-genoeg macht laat mij-jou-ons verdwijnen. Wij willen verschijnen in een bloemenveld.

Als bronnen worden uitgeput kan niets meer stromen. Er wordt gevraagd wie we dan wel zijn, dat we willen blijven.

De waarde vermeerdert zich alleen als liefde onvoorwaardelijk gedeeld wordt. Eenheid van de werkende handen met het voedsel van het land. Er werd gezegd dat Gjalt geen waarde aan geld hecht: een geweldsmachine is nu ontketend die hem tot een dief maakt. Als onrecht recht wordt, kun je dan anders verwachten? Gjalt kreeg de vraag of hij zich als het goede doel zag van de goededoeleninstelling (Het Kompleks). Het begrip “gedeelde verantwoordelijkheid” is hier het antwoord. Inzicht komt misschien pas, wanneer het leed zelf wordt gevoeld.

We vragen alleen het brood te breken.

Gjalt en Leonne

Taalverwarring
Zie dat het doorbreekt wat is
Levende aarde

Het doel, doelstelling: leven

Dit is natuur en de gevolgen noemen we “de natuur die wij denken te kunnen vormen”. Minimaal invloed op de natuur is: meebewegen.

Hoe meer je drukt, of wil beïnvloeden, hoe zieker de mens uiteindelijk wordt. Zodra je voorop loopt krijg je dit over je heen. Je hebt hiervoor een achterban nodig.

De winst van het land is de sleutel tot overvloed. In diversiteit, plant, dier, het voedsel daarvoor. Mens geniet van de natuur. Mens eet van de natuur. Mens buigt voor de natuur uit respect.

Een nar maken van een boer? Hoe pas je dat in het plaatje..

‘Spell’ verbreekt de verbinding; dan moet het gevoel gaan functioneren. Het hoofd verzint een reden. Alles vanuit gelddenken bevat een vervloeking. Het raakt erg veel punten of verlangt een stapeltje kennis om inzicht te krijgen. Het veroorzaakt uitputting.

Land is het omslagpunt, gezien vanuit bewustzijn – land is leven en begin van creatie en is energetisch belangrijk. Hiermee is het land verbonden aan onze ziel.

Peter

Bewustzijns – zaaidag

Voor onze ogen ontvouwt zich een apocalyps (toestand van algehele ontreddering en ondergang). Wij menen te zien hoe instituties uit alle macht proberen stand te houden, vanuit geweld, verder weg maar ook dichtbij in verschillende vormen. In het klein wordt dit zichtbaar in onze eigen bedrijfsvoering. Een omslagpunt is bereikt.

Kijken we naar een plant, dan sterft eerst het zaad voor het leven van de kiemplant. In de groei van kiem tot bloem zien we dat de bloem sterft om plaats te maken voor zaden. De plant sterft dan zelf en draagt het leven over aan het nieuwe zaad. Zo willen wij deze plek vol potentie overdragen aan het zaad, de mensen van onze ‘mienskip’ (gemeenschap) die op deze kracht willen groeien. Als leven een strijd is, kan de kracht van die strijd worden ingezet voor groei met enorme vruchtbaarheid en potentie. De samenleving wíl een samen-leving zijn. In de ondergang die nu zichtbaar wordt, kunnen wij een vruchtbaar begin van een gezonde samenleving zaaien met elkaar. Het oude wordt een composthoop van hoge kwaliteit.

We gaan een bewustzijns-zaaifeest organiseren van apocalyps tot bruisend leven. We openen de Bank voor Inspirerend Vermogen om elkaar vanuit de warme hand op te laten bloeien.

Datum en informatie volgt.

Lees ook:

Edel land

Wensen en inspiratie


Keningsbern

Prachtig gespeeld en gezongen lied, op harp begeleid. Bijschrift van Chris Kalsbeek op zijn website: “Deze prachtige en poëtische tekst van Hylke Tromp is een vertaling van het gedicht “Stolen Child”, en is in 1886 geschreven door de Ierse dichter en Nobelprijs winnaar William Butler Yeats. Het gedicht is gebaseerd op een Ierse legende in een tijd waarin veel kinderen stierven ten gevolge van armoede, zwangerschapscomplicaties en beroerde hygiënische omstandigheden. In deze troostende legende werden kinderen liefdevol door feeën meegenomen naar een onvindbare plek. Let op het prachtige samenspel van harp, cello, hobo en percussie! Friersk op z’n best.” Beluister de muziek en het gedicht waarnaartoe ik hier een link heb gekoppeld aan de tekst (boven).

Gjin ‘klaailân’ mar ‘sân en fean’. Wol mearkeslân en sâlte triennen op dit greate lân en stjerren yn it wetter spegeljend, sulveren moanneljocht en tsjustere nachten, dize, reinbôgen en alle oare skatten fan’e natuer. De links op’e tekst bringe dij bij de mesyk. Lústerje ek nei it gedicht fan Yeats mei pianospel.

Even wat oars: moaie mesyk lústerje, mar dan Dútsk, kin ek yn Wynaem op 15 maaie: Winterreise troch Fokko Fransen, Atie van Halderen en Ebel van Dijk.


Der’t skaadzjend bosk en klaailân
spegelje yn ’t wiet
en ’t griis-blauw griene eilân
oan reagers skûlplak biedt
in foks syn wente socht,
dêr ha wij us kuorren brocht
mei beien read as bloed,
bút foar moarn en hjoed.
 
Kom no keningsbern
om mei nei ’t lytse lân te tsjen,
dêr’tst nea te finen bist.
Want de wrâld is sâlt fan triennen,
mear as’t begripe kinst.
 
Dêr’t doarmjend wetter krinkelt,
foar hichten op’e rin,
yn puoltsjes dêr’t mar inkelt
ien stjer yn ljochtsje kin,
in slûge mûdhûn sleau
syn tiid yn dream fergriemt
dêr hâlde wy ferbliuw
ûnder in spjir dy’t sûntsjes skriemt
oer de jongste stream
 
Dêr’t de moanne stil en sedich
syn sulver struit oer’t lân,
dêr bin wy ien en fredich,
ferstring’le hân yn hân.
Wy dûnsje ús in paad
troch it aldertsjokste skaad,
sa lang’t de moanne skynt;
gjin minsk dy’t ús noch fynt.
 
En mei ús giet de wize,
syn earnst sa wier sa tear.
Wy hearre ut de dize
gjin kjeltsjes balten mear.
Gjin kij mear op ‘e stal
dy’t roppe om har hea.
 
Mei giet it keningsbern
om nei syn mearkeslân te sjen,
dêr’tst ‘m nea wer fine silst
Want de wrâld is sâlt fan triennen
mear as’t begripe kinst.

Waarheen, waarvoor

Goedemorgen! Dit lied van Mieke Telkamp met grote levensvragen inspireerde mij. Want hij is toch wel ‘toevallig’ heel toepasselijk op de situatie van ons als boeren (en vele anderen met ons) op een stukje land.

Ik zag vanavond een stukje van de ‘Living Lab Fryslân’-bijeenkomst ‘Brûsplak‘ (in Friens) en daar wordt ook duidelijk dat het uitbaten van grond met als doel ‘er genoeg op verdienen’ voor boeren helemaal niet meer uitkan, en zeker niet als er dan op eigen kosten natuurinclusief moet worden gewerkt. Het thema van de sessie wordt door Living Lab als volgt omschreven:

Het betreft een inspiratie- en kenissessie rondom het thema pacht. Welke verschillende mogelijkheden zijn er om meer natuurinclusieve voorwaarden toe te passen die zowel voor de pachter als verpachter goed werkbaar en
renderend zijn?
Aan bod kwamen: Verpachters, denk aan: kerken, stichtingen, natuurorganisaties, overheden en nieuwe innovatieve grondinitiatieven, aantal pachters, WUR en marktpartijen.

Hieronder de tekst van het lied van Mieke Telkamp met mijn commentaar. En hier de uitvoering door Mieke met het mannenkoor. Je kunt de Brûsplak-bijeenkomst van 26 april hier bekijken.

Waarheen leidt de weg die we moeten gaan
Waarvoor zijn wij op aard
Wie weet wat er is achter ster en maan
Hoe lang duurt nog de nacht

Boeren vervangen door een systeem van eenheidsworst om zogenaamd voor ieder evenveel te organiseren, is misdadig. De weg die we moeten gaan is er een van kleine kernen waar ieder tot zijn recht komt. En dat is mogelijk. Dat wordt nu ontkend om iets anders in werking te stellen, iets dictatoriaals.

Wanneer je biodynamisch boert, werk je met de planetenkracht en is die vraag over ster en maan belangrijk. Ook als je niet biodynamisch boert is trouwens die kracht belangrijk. Werk je niet mee, dan zal het je tegenwerken want de kracht is sterk genoeg. Verpruts je de werking van de natuur, dan komt dat in negatieve zin over ons allemaal heen. Egoïstisch werken voor eigen gewin is dus voor iedereen nadelig.

Waar ligt het land waar we mogen zijn
En wat is de taak die ons wacht
Waar is de geest die met ons leeft
Die ons de vrede geeft

Wanneer je als boer niet langer boer kunt zijn vanuit de geest van het boerenverstand, maar je voor het betalen van de pacht allerlei kostbare en nutteloze gekkigheden moet uithalen, jarenlang, dan mag ik wel stellen dat er sprake is van onwil en tegenwerking vanuit het beleid. “Mogen wij er zijn op het land?” is de vraag, maar die moeten we niet door een ander laten invullen. Ons land is de plek waar we zijn en waar we dit laten zien. De taak die ons wacht is dit duidelijk maken op een vernieuwende manier.

Waar staat de poort die ons binnen laat
En die ons ook beschermt
Hoe veel offers werden er gebracht
Toch nog blijft het nacht

Dat we maar hoeven vragen en kunnen vertrouwen op bescherming, ziet niet iedereen. En daarom, omdat we ons steeds blijven voegen in de opgelegde zwaarte, laten we niet genoeg zien dat het anders moet.

Het is dus wel nacht, al heel wat kleine boeren zijn in de hele wereld gesneuveld. Boeren zullen moeten blijven opstaan voor de belangrijke taak om het land te bewerken vanuit toewijding.

Gezond regionaal voedsel is het antwoord. Het voeden van de aarde, die ons gratis alles geeft. Cultuurlandschap in samenwerking met de natuur. Stoppen met de misdadige inhalige geldsystemen. Echte wederkerigheid betaalt zich uit, maar dan moeten we de bestaande systemen werkelijk veranderen.

Waar dan is het licht op ons duistere pad
De hand die ons geleidt
En hoe lang, ja hoe lang nog duurt de tijd
Dat wij zijn bevrijd

Dat is een verzuchting die ik veel hoor. De leider in onszelf, daar moeten we naar luisteren, niet een of andere leider die zich boven ons plant en het van ons overneemt. We hebben de wijsheid in pacht.

Daarvoor zijn we verantwoordelijk. Wijsheid komt niet met een eenzijdig verdienmodel van een paar superrijken en korte termijndenken met valse beloften. Wijsheid komt met de overdrachtelijke rijkdom van ervaring in vertrouwen en met samenwerking, gebaseerd op wederkerigheid.

Waarheen leidt de weg die wij moeten gaan
Waarvoor zijn wij op aard
Wie weet wat er is achter ster en maan
Hoe lang duurt nog de nacht

(c) Mieke Telkamp

Over de effecten wereldwijd op de omgeving, kleine boeren en voedselkwaliteit heeft Vandana Shiva in 2000 het boek Stolen Harvest geschreven.

Het boek beargumenteert dat wereldwijde organisaties, industriële landbouw en genetische technologie de aarde hebben beroofd van haar biodiversiteit en natuurlijke bronnen, en het biedt oplossingen voor de crisis door te concentreren op de principes van ecologische landbouw.

Inleiding
Hoofdstuk 1 De kidnapping van de wereldwijde voedselvoorziening
Hoofdstuk 2 Soya-imperialisme en de destructie van locale voedselculturen
Hoofdstuk 3 De geroofde oogst uit de zee
Hoofdstuk 4 Gekke koeien en heilige koeien
Hoofdstuk 5 De gestolen oogst van zaad
Hoofdstuk 6 Genetische technologie en voedselveiligheid
Hoofdstuk 7 De voedseldemocratie terugvorderen

Lees via deze link een engelstalige beschrijving van het boek door Iliana de Santis, Emory University, Transformative Studies Institute (houdt zich bezig met het thema sociale onrechtvaardigheid en ongelijkwaardigheid).

De wereld voeden

De aanname dat weinig mensen voor alle mensen op de wereld moeten bedenken hoe aan voedsel te komen is fout, berust op onwaarachtigheid.

De aarde wil bedekt zijn, maar het voeden van de aarde betekent: niet telkens meer vragen zonder toegewijd te werken. Toewijding is: alles willen zien wat er is, met de ogen van het hogere bewustzijn, vanuit een hoger weten. We maken nu al het ongeziene dood vanuit onvertrouwen. Het ongeziene bevat de verbinding tussen uitersten, tussen dat wat extreem verschilt. Het paradigma van ons westers denken is als een speurhond op zoek naar fouten, ziekteverwekkers en misdadigers. Intussen rooft men het land leeg en voedt men het met gif, zodat de wateren en het voedsel ons vergiftigen. Ontneemt men ons de lucht en de ruimte, en de tijd om mens te zijn voor elkaar en onszelf. Door alles af te pakken en te willen herverdelen schept men een totalitaire dictatuur. Zelfs onze woorden zijn verdraaid, onze taal is niet meer waarachtig. Het wordt allemaal in door de mens bedachte systemen verdraaid en gestuurd. De werkelijke originele schepping wordt niet serieus genomen. Daarmee verlagen we de natuur die ons draagt en voedt tot een betekenisloos element.

De mens die zich tot god verheft, schept een inhumane werkelijkheid. Vervolgens gaat hij daarmee weer aantonen dat we met weinig alle mensen op aarde moeten voeden.

De wrâld te iten jaan

De oanname dat net folle minsken betinke moatte op hokker wize se alle minsken fan’e wrâld te iten jaan moatte, is fout. It berêst op ûnwierheid.

De ierde wol bedutsen wêze, mar it fuorjen fan’e ierde betsjut: net hieltiid mear freegje sûnder mei tawijing te wurkjen. Tawijing is: alles sjen wolle wat der is, mei de eagen fan it hegere bewustwêzen, fanút in heger witten. We meitsje no al it ûnsjoene dea fanút wantrouwen. It ûnsjoene befettet de ferbining tusken útersten, tusken dat wat ekstreem oars is. It paradigma fan ús westers tinken is as in speurhûn op’e siik nei fouten, sykteferwekkers en misdiedigers. Yn’e tuskentiid robbet men it lân leech en fuorret it mei gif, sadat de wetters en it iten ús fergiftigje. Ûntnimt hja ús de lucht en de romte, en de tiid om minsk te wêzen foar inoar en ús sels. Troch alles âf te nimmen en herferdiele te wollen soarget hja foar in totalitêre diktatuer. Sels ús wurden binne ferdraaid, ús taal is net meer wier. It wurdt allegearre yn troch de minsk betochte systemen ferdraaid en stjûrd. De wiere oarspronklike kreaasje wurdt net serieus nommen. Dêrmei meitsje wij de natuer dy’t ús draacht en te iten jout tot in sinleas elemint.

De minsk dy’t harsels tot god ferheget, makket in inhumane werklikheid. Dêrmei wol er wer sjen litte dat we mei net folle minsken, alle minsken op’e ierde te iten jaan moatte.

Bovengronds uitrijden

Er is een prachtig filmpje op internet te zien waar boer Gjalt aan de politie te kennen geeft, dat hij bovengronds drijfmest gaat uitrijden. Filmpje: Boeren Hart.

Dit filmpje is op 18 februari 2013 gemaakt naar aanleiding van een wettelijk verbod op bovengronds mest uitrijden. We zien Gjalt bellen naar de politie en, naast een paar goede bekenden van hem, een aantal boeren die op uitnodiging gekomen zijn om het mee te maken. Zij geven commentaar.

Uiteindelijk kreeg Gjalt een bekeuring van de politieagent, die in het filmpje spontaan zijn mening gaf over deze wetgeving. Gjalt heeft het voor de rechter laten komen, waar hij zich heeft verweerd en kreeg strafvermindering. Europese boeren hebben recht op een toelage, mits zij aan de voorwaarden voldoen. Deze had hij door de boete op het bovengronds uitrijden (deels) kunnen verliezen, maar dat is uiteindelijk niet gebeurd. Gjalt is ervan overtuigd dat bovengronds de enige goede manier is om drijfmest uit te rijden.

Hieronder de tekst bij de film, gemaakt door Huib Schoonhoven. Op de pagina van Biojournaal (23 mei 2014) staat dat de boete van € 900 tijdens de rechtszaak veranderd is in € 450 voorwaardelijk voor twee jaar.

De VBBM heeft zich sterk gemaakt voor het ‘bovengronds mest aanwenden’. De winst van die acties, waarvoor mensen dus werkelijk in de gevangenis hebben gezeten, komt nu neer op een jaarlijkse aanvraag van een vergunning die de boer kan toestemmen om dit te mogen doen. De vergunning moet telkens opnieuw worden aangevraagd. Het is als de sleutel van een poortje die je steeds moet kopen.

Kijk ook naar dit filmpje waarin inhoudelijk wordt ingegaan op ammoniakemissie bij het bovengronds uitrijden.

De religie van de machine

Door mijn broer voor mij geschreven, ongeveer december 1977. In die tijd kon het verhaal nog zo eindigen. Daarom geeft het hoop voor wie vrij wil zijn. Het is vele malen zinvoller te genieten van kunst, toewijding, liefdevolle toewijding dan je hart te vullen met lelijkheid die je wordt opgedrongen in de vorm van geweld, dwang en leegheid. Ik geef daarom geen credits aan de instanties die ons bedrijf graag ‘volgens de regels of wetten’ kapotmaken. Ons hart is vrij, dat krijgen ze niet.

Zo was er eens een tijd dat alle dingen hun plaats niet meer hadden en de mensen nergens meer woonden. Ze trokken van de ene plek naar de andere en leefden heel gelukkig met de mensen die ze tegenkwamen op hun weg. En ze dansten en zongen.

Er was zoveel te halen op de wereld en er waren goede zaken te doen, zoals het alle tijden geweest was.
Maar nu was het anders. Nu hadden de mensen uitgevonden dat als ze helemaal nergens meer speciaal om gaven, ze nog makkelijker zaken konden doen. Hoe minder ze met hun gevoelens rekening hielden hoe makkelijker het was om te handelen. Het kwam er maar opaan hoe je er tegenaan keek. Liefde kon je ook zien als een behoefte die bevredigd moet worden en als je dat tegenhield om bepaalde zaken te doen, dan moest je de liefde maar afschaffen. Zo begon het. En de mensen begonnen vol energie met de nieuwe kennis aan de slag te gaan. En naarmate de tijd verstreek veranderde alles. Ze leerden hoe ze de natuur konden aanwenden voor eigen bate en ze leerden machines maken die met een druk op de knop uit zand en olie radio’s maakten. En de machines werden beter en beter naarmate de mensen ermee leerden omgaan. Ze konden meer en meer. Op een goede dag vonden ze een machine uit die zelf machines kon bedenken. En toen ging het nog veel sneller. Die ene machine kon in een half uur het werk doen waar tien mensen hun hele leven aan zouden besteden. Zo konden ze dingen doen die niemand ooit had gekund. Tenslotte vlogen de mensen naar de maan, dankzij die machines.

Maar omdat niets gaat zonder dat er energie aan besteed wordt, had die enorme toename van machines enorme gevolgen voor de hele aarde. alle bomen werden zowat omgezaagd, overal werden enorme gaten in de aarde gegraven. En alle vloeistoffen en grond werden in de machines gestopt voor de productie. Maar het ging nog veel verder. Omdat de mensen zo met machines bezig waren werden de natuur, de planten en de dieren en alle andere levende organismen min of meer vergeten. En omdat levenden doodgaan als ze worden vergeten, ging de hele aarde langzaamaan dood, zonder dat de mensen daar echt erg in hadden. Ze stierven zelf eigenlijk ook steeds meer. Telkens als ze weer een nieuwe machine hadden bedacht ging er weer iets bij hen dood. Want de machines aten eigenlijk de mensen op zonder dat ze het zelf wisten.

De mensen merkten wel veranderingen bij zichzelf, maar zeiden: “Ach, die kleinigheden, die moeten we maar voor de vooruitgang over hebben. We hebben het toch beter alles bij elkaar genomen?” Dus letten ze er niet verder op. En langzaam gingen de mensen dood. Ze veranderden zelf steeds meer in machines. En de hele omgeving waarin ze leefden veranderde mee. Alles wat ze maar konden bedenken hadden ze bedacht en gemaakt. En op andere delen van de aarde, waar ook mensen woonden, maar andere: ze zagen er anders uit, ze hadden andere gewoonten en andere levensomstandigheden; daar was bijna niets, daar werd alles juist weggehaald wat de machines nodig hadden. En zo stierven daar duizenden mensen van pure ellende, opgevoerd aan de machines. En zo aten de machines alle mensen op. Diegenen die ze niet kenden werden aan hun lot overgelaten, om te verhongeren. En diegenen die ze dienden, de witte mens, die werden opgeslokt met ziel en al. Dit ging zo jarenlang door. Tot alles zover was gegaan dat zelfs de machines begonnen te vertellen dat het einde van alle leven in zich was gekomen. Het weer was zelfs anders geworden, de zeeën waren aan het sterven en het land was veranderd in een zanderige droge vlakte ofwel in een rottend dood moeras waar alleen nog met een hele hoop kunstgrepen wat op wilde groeien. En de lucht, die was zo vies geworden, daar kon zelfs een fijne machine niet meer in werken. Dus toen begon het er wel een beetje somber uit te zien. En toen gebeurde het…

Toen gebeurden er rare dingen. Plotseling kregen de mensen in de witte wereld ondanks hun verstand en macht de regelrechte bibbers. Misschien was wit wel eigenlijk zwart en hadden ze jarenlang op een dwaalspoor gezeten. Ze kregen een knagend onrustig gevoel van binnen, waar ze niets van begrepen. Misschien was het allemaal wel te ver gegaan. En ze begonnen allemaal op elkaar te schelden en elkaar de schuld te geven van alle ellende en de hele wereld raakte in de war. En binnen de kortste keren begonnen de mensen heel bang te worden en daarom werden ze heel boos en ze begonnen om niks te vechten en gewoon maar een zondebok te zoeken, die ze de schuld van dat knagende gevoel in hun buik konden geven. Maar dat gevoel werd er niet minder door, want diep in hun binnenste wisten ze dat ze zelf de schuld waren met zijn allen. Ze hadden zelf immers ook meegedaan aan de machine aanbidding en vertroeteling. Dus liepen ze ongelukkig rond en boos en bang te wezen met hun knagende gevoel. En ze gingen drinken en andere manieren zoeken om hun nare buik stil te krijgen. Maar niets hielp. Maar daardoor gebeurde er toch wat leuks. Door dat onrustige begonnen de mensen de machines te verwaarlozen en andere dingen te doen. Ze ontmoeten andere vrienden in de kroegen en ontdekten dat je nog een heleboel andere dingen kon doen dan de machine vereren. Dat je alle regels en hulpmiddelen die ze hadden geleerd als onmisbaar om te leven best aan de kant kon zetten en zonder ze veel vrolijker kon zijn.

Die mensen werden nieuwsgierig naar alle onbekende dingen en ervaringen die er waren om mee te spelen. En ze ontdekten dat ze bezig waren te ontdekken hoe vast ze hadden gezeten aan de religie van de machine. Zo werden ze steeds vrolijker en sterker. Ze leerden op hun eigen kracht te vertrouwen en lieten zich steeds minder imponeren door gezag en regels. Ze gingen spelen en zelf bepalen waar ze om gaven en wat ze wilden doen. En ze trokken zich nergens meer wat van aan en noemden zich de zigeuners of indianen van het westen. Veel van wat ze ondernamen werd in het begin een puinhoop omdat ze alles zelf moesten uitzoeken en leren. En de andere mensen begonnen hen de schuld te geven van dat het met de economie zo slecht ging of dat hun sokken stonken of dat ze geen manieren hadden of wat dan ook maar, alles mocht. En ze maakten van die vrijbuiters de zondebok voor de enorme ellende die ze allemaal voelden in zichzelf en waar ze heel bang van waren. Maar die vrijbuiters lachten hun vierkant uit en ze gingen gewoon door en zeiden: “Doe maar met ons mee, dan weet je wat je mist. Wees niet bang, het is juist veel leuker om op avontuur te gaan dan de hele dag hetzelfde te doen in die fabrieken waar je 3 keer per dag tien minuten mag pauzeren om te eten en te plassen en waar je elkaar niet eens kan verstaan. Of de hele dag op kantoor stomme brieven zitten typen, terwijl het buiten mooi weer is en de zon is nog steeds gratis net als de wind en het gras en de lucht. Laat al die fabrieken en machines maar barsten. Wij gaan uit kamperen en zijn al met heel weinig tevreden en zie maar wat jullie doen, we wensen jullie in ieder geval het beste toe van wat we ons kunnen indenken.”

En ze vertrokken van alle plaatsen in de wereld, op reis.

Wel credits aan Marijn Poels, voor de plaatjes uit zijn film Headwind 21′ die hij gratis beschikbaar heeft gesteld op zijn website. Degenen die durven zich in te zetten op deze manier, zijn onze helden. Steun ze.

Boeren met natuur

en de absurditeit van het beleid


Water Leeft!

Wie de fenomenen die ik ontdekt heb, wil natrekken, zal moeten gaan meten in de natuur. Zelfs dan nog zal hij de essentie echter missen, omdat de subtiele natuurinvloeden alleen waar te nemen zijn met het gevoel. Ze zijn niet te berekenen omdat ze voortdurend transformeren. Ik ben mij ervan bewust dat dit moeilijk te accepteren is voor intellectueel ingestelde mensen, maar als de waterbouwkundigen blijven volhouden dat water een levenloze, door wetenschappelijke formules gedefinieerde substantie is, laat hen dan ook als zij ziek zijn een wiskundige brengen in plaats van een dokter. Dan zullen hun medemensen zo snel mogelijk verlost zijn van deze dorre zielen!”
Victor Schauberger

Eigenlijk ziet het er al zo uit, als Viktor Schauberger hierboven heeft gekenschetst. Wanneer we naar het ziekenhuis gaan, komen we zelf niet veel te weten over ons lichaam en hoe het werkt. We horen via de huisarts wat de specialist van de foto, scan of ander onderzoek heeft bevonden. Je lichaam, je aandoening en je genezing zijn niet meer van jou. Met deze blik wordt nu ook de landbouw en veehouderij bekeken.

Het houden van koeien voor de melk (of het vlees) zou niet meer van deze tijd zijn. Marijn Poels ziet dit anders. Ik nodig je uit zijn film Return to Eden te bekijken. Hij gaat in op het nut voor de aarde van het houden van vee. Ook ik wil het liefst dat alles in samenwerking met de natuur gebeurt. Maar er is meer nodig dan alleen de aanleg van een randje bloemen hier en daar. Er worden miljoenen uitgegeven om het land van ‘teveel CO2’ te bevrijden en om boeren te onteigenen, want boeren en natuur zouden niet samen gaan. Kijk naar de film ‘Boeren met natuur’ van Huib Schoonhoven die de absurditeit van het beleid belicht. Net als in de visie op economie, wordt telkens uitgegaan van berekeningen met vaststaande modellen.

Het is zo ingewikkeld geworden om invloed uit te oefenen op het beleid over onze eigen omgeving dat de mensen hun schouders er vaak over ophalen. We kunnen veel beter betrokken bij elkaar raken door samen te werken. Dat kunnen we nu niet op een natuurlijke manier. Iedereen rent nu de hele dag rondjes om zijn eigen zaakjes op orde te houden binnen de gevestigde systemen.

Lees ook wat Bert van Ruitenbeek hierover vertelt. Mogen we kritisch zijn, of moeten we gehoorzaam “buigen” voor een opgelegde gedachte? Het mooist is natuurlijk dat we flexibel zijn. Gezond nadenken is: alles van meerdere kanten bekijken. Geduld is belangrijk. Geduld en een frisse blik. Vragen stellen wordt tegenwoordig gezien als: ‘anders denken’. Dat zou niet de bedoeling zijn, het verstoort ‘de orde en de eenheid’.
Voor mij betekent anders denken juist, dat je wilt toetsen of je het goed begrepen hebt. Het is een teken van welwillendheid. Het betekent, dat we niet ja-knikken voor een beloofde beloning. We begrijpen dat we medeplichtig zijn aan wat er gebeurt en dat we onze stem moeten laten horen.

Hier de podcast van Theo Mulder bij Omrop Fryslân, waarin hij ingaat op de stelling: “It lân fan moarn freget de moed fan hjoed”.

Uit de Tao

Duurzaamheid

De hemel houdt lang stand, en ook de aarde blijft bestaan. Wat is het geheim van hun duurzaamheid? Houden zij zolang stand, omdat ze geen eigenbelang kennen?

Een wijs mens wil daarom achteraan staan. Hij vindt zichzelf vooraan terug. Een wijs mens kent geen eigenbelang. Hij weet zichzelf verbonden met alles.

Door niet uit eigenbelang te handelen bereik je vervulling.

Tao Te Tjing, tekst 7

Vertraag het leven

Om te vertragen kun je gaan schrijven, liefst met pen en inkt. Schrijven is een speciale manier om na te denken die je in contact brengt met je innerlijke stem.

Rijd met paard en wagen.

Neem tijd om het denken los te laten en de tijd te vergeten.

Voer de gesprekken die je met anderen hebt, in de natuur en merk wat er verandert.

De toekomst, dat zijn de jonge mensen, zeggen we altijd. En wij, als je er goed over nadenkt, zijn hun voorouders. Zoals wij het land achterlaten moeten zij ermee verder. Wij zijn een bron uit het verleden, en met onze sporen moeten zij achterhalen wie zij zijn. Ik zie de bomen als voorbeeld: zij zorgen onder, in en boven de grond voor een thuis waarin allerlei schimmels, insekten, vogels en andere dieren terug kunnen komen om te schuilen en voedsel kunnen delen. Je moet de aarde zien als je thuis en de volgende generatie mag zich op aarde thuisvoelen. Ze moeten de ruimte vinden om alles los te kunnen laten en hun eigen spoor te vinden. Er moet ook iets zijn dat ze kunnen loslaten en waar ze zich tegen af kunnen zetten.

Dit zijn tekeningen die we eens met onze medewerkers hebben gemaakt, met de toekomst in gedachten. Het gekleurde hart is voor de bestuurders van de Cornelia Stichting, om hen de warmte te sturen die zij zo hard nodig hebben. De kaart met de koeien is onze ansichtkaart die we wel als visitekaartje gebruiken: “Wij verwerken het licht, en houden het water schoner.” Het kaartje over de liefde gaat over de enorme kracht, die ons ondersteunt en helpt om ons te manifesteren op aarde. Er moet veel gebeuren om die kracht onderuit te halen. De angst waarin veel mensen op dit moment bijna ten onder gaan, is ondermijnend. Angst is geen basis om een toekomst mee op te bouwen. Het is onze taak ervoor te zorgen dat de jongeren niet in angst leven, maar in het volste vertrouwen dat zij volop worden ondersteund. De trotse stier is één van de dieren op onze boerderij die voor prachtig nageslacht hebben gezorgd. Het is nodig dat wij de zware last van onze schouders halen en in beweging komen, zodat het weer gaat stromen in onze lichamen en in de samenleving. We moeten staan voor wie we zijn!

Dan haal ik een beroemd predikant aan: “Niet alleen angst werkt aanstekelijk, maar ook de rust en de vreugde waarmee we aanvaarden wat ons op een bepaald moment overkomt”. Hij zegt ook dat niets voor ons onmogelijk is, omdat niets voor God onmogelijk is. Maar in een boekje met citaten van hem, Bonhoeffer, staat ook: “Ik mag mijn lot, dat ik een vreemdeling en bijwoner op deze aarde moet zijn, niet uit de weg gaan door mijn aardse leven te verdoen met dromen over de hemel”. Duidelijk een keuze maken ook als de wet anders voorschrijft, omdát het je diepste overtuiging is dat je dit moet doen, zoals: bovengronds mest uitrijden of niet meedoen aan de hetze dat delen van de bevolking niet naar evenementen mogen omdat ze wel of geen prik hebben gehaald, is onze plicht. “Domheid is een gevaarlijker vijand van het goede, dan slechtheid”. Dat is wel een om over na te denken. Want erachter komen in hoeverre je dom hebt gedaan, heeft alles te maken met luisteren.